18/8/2008 - 3 6 5

365

         Ben yarım idim. Bir parçası buluta girmiş bir ay misali meçhule savrulan kaderimin tutunacağı dalı ararken… Sen kondun ruhumun billur kâsesine… Ve ab-ı hayat yudumlamaya başladık beraber…

         Umduğun gibi olmadı biliyorum pek çok şey… Hatta çok defa hayal kırıklığı denilen uçurumun kenarında beklettim seni… Zaman ve mekânın kurduğu bu mancınıklardan kurtulmak lazım idi. Çünkü aşk her şeye kadir idi. Aşka tutunarak törpüledim ruhumun dikenli tellerini… Seni yaşamanın keyfi için titreyen varlığım… Senin ellerinde ben oldu ey yegâne bahtiyarlığım!

         Üç yüz altmış beş… Acı-tatlı, hüzünlü-neşeli, berrak-puslu bir üç yüz altmış beş! Isıt beni bu mukaddes sene-i devriye hatırına ey ruhumda hiç batmayacak tek güneş! Biliyorum ruhum pek zahmetli, pek bela ve serkeş…

         Dedim ya gonca! Bülbül olanın hal-i garibi böyledir işte… Bencileyin ne kadar söz söylesem de… Gönül sazımdan yükselen ilahi bestenin yanında bir zerreden ibarettir. Takatsiz kalıp da sükûta sığındığım vakitler var ya… İşte o sus-pus vakitler… Sana olan azatsız köleliğime işarettir.

         Üç yüz altmış beş… İnşallah bunun gibi onlarcasını devireceğiz saadet kalyonunda… Allah nasip edecek… Bu muhabbet yolculuğumuzda yavrularımız da yoldaşlarımız olacak… Unutma ey ömrümün yegâne sahibi! Can heybemiz hep hayırlarla dolacak…

         Üç yüz altmış beş gündür yan yanayız can cana!

         Senle mana kazandı hayat denen tantana…

         Gönül her dem çağlıyor, buğulu gözlerinde…

         Ruhum sırra eriyor vefalı sözlerinde…

         Sana ait olmanın tadıyla sarhoşum ben!

         Efkârı ebediyen alnından vurmuşum ben!

         Bana tebessüm oldun… Ya ben olamadıysam?

         Şu sınırlı hayatı cennet kılamadıysam…

         İşte o vakit yanar, kül olurum sevdiğim!

         Özüm bana dar gelir uğruna can verdiğim…

         Bütün derdim hep senin canına reha olmak,

         Ve her iki cihanda her dem seninle dolmak!

         Bayati’nin evdeşi! Hiç batmayan güneşi!

         Çoktan devirmişiz bak, şu üç yüz altmış beşi…

4/2/2008 - Portreler (I)

1/2/2008 - SEYYÂH-I ZAMÂNE - 1

13/11/2007 - ZAMAN TERAZİSİNDE ÖZ MUHASEBE

"Ağlarım hatıra geldikçe gülüştüklerimiz” (Mahir)

1/11/2007 - FETHİPAŞA’DA BİR ÂN-I MUKADDES

İstanbul gergindi o sabah… Hasretkârını bağrına basmasına rağmen yangındı derinden… Beşiktaş iskelesinden bakan gözler, efsunuyla dillere şan veren Üsküdar’ı seçemiyordu. Boğaz, şen martıların çığıldaştığı o sis denizinde, güveysini bekleyen gelinler kader nazenindi. Kurşuni bir endişeyle titreşen dalgalar, adamın gönlü kadar tedirgin…  Âkıbetin gergefinde işlenen zaman, sancılarıyla müsemmâ geçmeye susamışçasına hükmediyordu saatlere… Dolmabahçe Saat Kulesi’nin ihtiyar yelkovan ve akrebi, Yedi Tepe zamanıdır diyerek 7 rakamının üzerinde buluştuğunda, visâle giden bir motor uzaklaştı sahilden… Üsküdar’ı kucaklayan bir seyirle atıldı Boğaz’ın lacivert sularına… Bir gümüşten kuğunun kanadı değerken baht denilen o müzmin bebeğin tehir uykularına…

<<<<  DEVAMI  >>>>